Nilüfer Perisi

Güneşin ilk ışıkları eski ormanın yaşlı ağaçları arasından nazlı nazlı salınarak çiğ damlalarının içinde küçük gökkuşakları yaratıyordu. Göldeki nilüferlerden en parlağı kıpırdamaya başladı. Eflatun pembe yaprakları yavaşça açılırken çiy damlaları göle pıt pıt diye düşüp sanki sonsuza kadar uzanan mutluluk daireleri yaratıyorlardı.
Nilüferin yaprakları açıldıkça içinde yatan o güne kadar görülmemiş bir güzellikte bir nilüfer perisinin ışığı yükseldi. Perinin hafif kısık gözleri nesnelerin dünyasına kapalı gibiydi. Uzaktan bu mucizeye tanık olan yeşil kurbağa, o an perinin baktığı yerde gördüğü yaşama sevgisini içinde hissetti. Evet dedi, ağaçları, yaprakları, ormanı değil de, ışığı görüyor; baktığı yere ışık saçıyor…
Kurbağa hemen suya atlayıp nilüferin yanına gitti. Rahatsız etmekten korkarak sessizce, sevgiyle izlemeye koyuldu. O an üstlerinden geçen dikkatsiz bir helikopter böceği nilüferin yapraklarından birine çarptı. Nilüfer perisinin nazik bedeni çiçekle birlikte sallanırken, kurbağa onun korktuğunu düşündü… Korkma, o sadece bir helikopter böceği, sana kötülük yapmaz dedi. Nilüfer perisi konuşmadan kurbağaya baktı, gözlerinde biraz önceki dinginlik yerine nesneler dünyasına yeni girmiş çocuğun meraklı ve şaşkın bakışı vardı. Korkmadığını, sadece şaşırdığını, nilüfer perisinin masalsı zihninde korkuya yer olmadığını gördü kurbağa. Yeni dünyaya gelmiş olmanın verdiği yorgunluğu hissedebiliyordu. Periyi nilüferin üzerinde oturur, gökyüzünü boyarken bırakıp, hemen arkadaşlarının yanına koştu. Nilüfer perisinin gölün suyundan daha berrak zihninden ve gökyüzünden daha geniş kalbinden sözetti. Arkadaşlarıyla birlikte, gölün kıyısına döndüler. Gölün ortasındaki nilüfer çiçeklerinden yayılan ışık huzmeleri perinin vücudu üzerine yağmur gibi dökülürken peri, uzaklardan gelen ormanın sesleriyle dans ediyordu. Kurbağa hemen suya atladı gene, ardından arkadaşları da… Perinin yanına gelip, ona baktılar, suda kendi vücutlarının ağırlığını kaybetmişler, aralarına yeni katılan bu güzelliği kutsuyorlardı.
Peri kanatlarını çırpmaya başladı. O çırptıkça gölde yüzen yeni arkadaşlarının üzerine yıldız tozları dökülüyor; arkadaşları çevresinde yüzdükçe o daha da mutlu olup, daha çok çırpıyordu kelebek kanatlarını. Hafifçe yükseldi nilüferin tam üzerindeydi, arkadaşları çevresinde daire oluşturmuş kahkahalarla yüzerken, bir zorlamayla biraz daha yükseldi. Gölün üzerinden geçip kıyıya ulaştığında hayatının ilk uçuşunu yapmış olmasının şaşkın mutluluğu ve yorgunluğu vardı, kendini kumların üzerine bırakıverdi. Yeni arkadaşları bu kutlu doğum şerefine bir parti yapmaya karar verdiler. Hemen en güzel yiyeceklerini ve oyuncaklarını getirdiler. Kocaman bir sofra hazırladılar. Renkli bezlerle kendilerini ve ağaçları süslediler. Yorgunluktan uyuyakalmış perinin üzerini örttüler. Yeşil kurbağa perinin uyuyan güzelliğine bakakaldı, hayatın bütün sorunlarını be güzelliklerini çözmüş bir gülümseme vardı bebek dudaklarında…
Nilüfer perisi gözlerini açtığında karşısında dans eden oynayan, bir şeyler yiyip kahkahalar atan arkadaşlarını ve pörtlek gözleriyle ona bakan yeşil kurbağayı gördü. Gülümsedi. Kurbağanın heyecandan turuncu benekleri daha da kızardı. Peri bir öpücük verdi ona, bütün arkadaşlarını öper gibi, sevgiyle, yumuşacık. Ayağa kalktılar arkadaşlarının uzattığı mantarlardan yiyip her birinin bir enstrümanmışçasına kendiliğinden çıkardığı seslerden oluşan müzikle mutluluk içinde dansettiler.
Nilüfer perisi koluna bez parçaları bağlamış bu orman ahalisinin tamamıyla dans etti, konuştu, hepsini sevdi… Ve güneş her zamanki gibi gene hareket etti dünyanın üzerinde, tatlı akşam esintisi ve keyif yorgunluğu herkesi kendi kovuğuna yollamıştı.
Yeşil kurbağa perinin saçlarındaki renk değişimlerine kapılmış umutsuz çirkinliğinin acısını unutmuştu. Perininse güçlenmiş kanatlarıyla nilüferine uçmasının zamanı gelmişti. Kurbağa ağlamaya başladı, bir daha onu göremeyeceğinden korkuyordu. Bir daha perinin gözlerinin ona öyle bakmayacağından. Korkusuyla korkunç bir şey yaptı ve periyi bir yere kapatıp onunla orada mutluluk içinde yaşama hayalini kurdu. Nilüfer perisi düşünceleri okuyabiliyordu. Bu düşüncenin sevgiden gelemeyeceğini, sahip olmaya çalışmanınsa beyhude olduğunu bilecek olgunluktaydı. Yeşil kurbağaya, düşüncelerinin gerçekleştirilmeyecek dahi olsa, sadece kafasında bile kalsa kötü sonuçları olacağını anlatmaya çalıştı. Yeşil kurbağanın korkusu arttı, çünkü perinin hayal kırıklığıyla bakan gözlerinde sabahki sevgiyi bulamamıştı. Turuncu benekleri soluklaşmaya başladı. Teninden can çekiliyor gibiydi. Nilüfer perisi sevgisinin iyileştirici gücüyle yeşil kurbağanın gerçeği görüp hayatı anlayacağı zamana kadar yanında kalmaya karar verdi.
Helikopter böceği kurbağanın bu haline acıdı. Ayın yanına gidip, durumu anlattı. Ay yıldızlardan rica etti. Perinin ve yeşil kurbağanın üzerine yıldızlar yorgan oldu, iki sevgili derin bir uykuya daldılar. Ay yanına en sevdiği iki yıldızı alarak yeşil kurbağanın rüyasına girdiler. Yeşil kurbağa rüyasında Nilüfer perisine pespembe bir mutluluk ormanında kızıyordu, neden gitmesi gerektiğini sorguluyor, öfkeleniyordu. Bu pembe ormanda elle dokunulabilecek ışık topları arasında nasıl olup da böyle bir konuşma yaptığına şaşırarak ve ayıplayarak baktılar ay ve yıldızlar.
Ay yıldızları rüyadaki perinin yanına yolladı, onunla oyun oynayıp mutlu etsinler diye, kurbağayı da yanına çağırdı. Ve dedi ki: Aşk sensin, onu yakalamaya tutsak etmeye kalktığın anda öfke sensin… içindeki güzelliğin dışına yansıması ancak kendini, aşkını ve sevgini serbest bırakmakla olur. İki aşık ancak özgürlerse aşıktırlar ve freeee loooveeeeee diye bağırdı kulağına. Yeşil kurbağa ayın rüyasında bağırmasıyla gözlerini açtı, vücudundaki turuncu benekler gece karanlığında sonsuz bir kaynaktan geliyormuşçasına aydınlık veriyordu. Yanında yatan Nilüfer Perisine baktı, rüyasında oynadığı yıldızlardan yansıyan ışık yüzünü aydınlatıyordu, bir an kıskandı onu yıldızlardan, ama o kadar küçük bir andı ki bu mutlu olmasından duyduğu sevincin yanında hiç kalırdı, bu Yeşil Kurbağanın hayatındaki son kıskançlığıydı. Bunu hissetmiş olmanın ve yanında yatan güzeller güzeli Nilüfer Perisinin kokusuyla mutluluk içinde kendinden geçip, rüyalarına geri döndü. Ama bu defa peri ona kötü bakıyordu, çok bunalmışı, kırılgan kanatlarının taşıyamayacağı bir kıskançlık ve hiddet yüklemişti ona kurbağa çünkü… Kurbağa üzüldü, ama üzgünlüğü periye daha da yük bindirdi. Kurbağa anlatmaya çalıştı, yaptığı yanlışı kalbinde gördüğünü, pişman olduğunu söyledi, artık peri onu anlamıyor, sözlerini sadece vrak vrak olarak duyuyordu.
Kurbağa rüyadan tekrar çıktı, ay tepedeki yerine geri dönmüştü. Ona baktı, nerde olursa olsun, bu ay, benim sana olan, senin sayende içimde keşfettiğim saf sevgiyi yollayacak dedi.
Ayağa kalkıp bir daha dönmemek üzere karanlık ormana geri döndü. Yolda içinde yeni büyüttüğü özgürlük duygusu onu durdurdu. Bu yaptığı da bencilceydi çünkü… Sevginle yürümek istiyorsan onu bırakmamalısın dedi. Geri döndü, gölün kenarındaki yataklarına.
Günün ilk ışıkları üzerlerine dokunan kuşların sesiyle perinin gözleri açıldı. Yanında uzanmış ona bakan kurbağayı ve onun beklentisiz, evrenin başından beri olan sevginin bir parçası olabilmiş aşkını gördü. Nesnelere değil, hayatın özüne yönelik bir aşktı bu, içinde sadece özgürlük olan… Nilüfer perisi gülümseyerek işte şimdi gidebilirim dedi. Arkadaşları cıvıl cıvıl meşklerine başlamışlardı, hep beraber dans edip asla ayrılamayacakları bir mutluluk dalgası yarattılar. Peri kurbağayı öptü, kanatlarını çırptı, son bir kez bir damla mutluluk gözyaşı döktü. Nereye giderse gitsin bu sevgiden ayrılamayacağını biliyordu, kurbağa da peri nerede, ne yapıyor olursa olsun özgürlüğün kanatlarıyla daha yukarıya uçması için dua edecekti. Bir mucize oluşmuş ve, bağımlı olmayan bağ kurulmuştu…